علامت G به چه معناست؟

علامت G مخفف واژه “Gauge” بوده و نشان‌دهنده قطر خارجی سرسوزن است. هرچه عدد گیج بزرگ‌تر باشد، قطر سرسوزن کمتر و سوزن ظریف‌تر است؛ در مقابل، هرچه عدد گیج کوچک‌تر باشد، قطر سرسوزن بیشتر و سوزن ضخیم‌تر خواهد بود.

علامت U-100 نشان می‌دهد که هر میلی‌لیتر از انسولین حاوی 100 واحد انسولین است. سرنگ‌های U-100 برای استفاده با انسولین‌های U-100 طراحی شده‌اند و معمولاً در ظرفیت‌های 30 واحد (0.3 mL) ، 50 واحد (0.5 mL) و 100 واحد (1 mL) تولید می‌شوند تا بیماران بتوانند دوز تجویزشده را با دقت اندازه‌گیری کنند.

تیپ لوئرلاک luerlock tip :
عموماً برای تزریق هایی که نیاز به یک اتصال مطمئن و محکم بین سرنگ و نیدل و یا سرنگ با وسیله دیگری دارند، استفاده می شود. این نوع تیپ مانند قفل عمل میکند و و با انواع سوزن ها ، کاتترها و دستگاه های دیگر قابل اتصال و استفاده است. سرنگ های لوئرلاک برای تزریق‌هایی که احتمال جدا شدن سرسوزن در اثر فشار وجود دارد، مانند تزریق داروهایی با ویسکوزیته بالاتر یا اتصال به برخی تجهیزات پزشکی، انتخاب ایمن‌تری هستند.

تیپ لوئر اسلیپ luerslip tip : 
این نوع اتصال سرسوزن با فشار روی مخروط سرنگ قرار می‌گیرد و اصطکاک بین دو قطعه باعث اتصال می‌شود.  به طور کلی، این نوع اتصال برای تزریق های معمولی و متداول و یک مرحله ای استفاده می شود.

تفاوت اصلی این سرنگ ها در یک قطعه پلاستیکی مشکی رنگ بنام گسگت است که به پیستون سرنگ متصل می شود و به سهولت حرکت پیستون در محفظه سرنگ کمک میکند. وجود گسگت موجب حرکت نرم تر و روانتر پیستون می شود. سرنگ های دوتکه که فاقد گسگت هستند. معمولا در برخی کاربردهای آزمایشگاهی یا هنگام استفاده از برخی حلال‌های خاص، ممکن است استفاده از سرنگ‌های بدون گسگت به‌منظور کاهش احتمال برهم‌کنش با مواد شیمیایی ترجیح داده شود تا ماهیت محلول تزریقی تغییر نکند. 

انتخاب گیج مناسب به عواملی مانند نوع تزریق، محل تزریق، ویسکوزیته دارو، حجم دارو و شرایط بیمار بستگی دارد. استفاده از سرسوزن با گیج مناسب می‌تواند درد، آسیب بافتی و احتمال کبودی را کاهش داده و تزریق را ایمن‌تر و راحت‌تر کند.

 

انسولین مدل یونی بادی به گونه ای طراحی شده است که دارای دو درپوش محافظ یکی در قسمت سوزن و دیگری در انتها و قسمت پیستون است، بنابراین هر سرنگ به‌صورت جداگانه توسط دو درپوش محافظ بسته شده و تا زمانی که بعد از باز شدن بسته‌بندی اولیه، درپوش‌های محافظ آسیب ندیده باشند، استریل باقی می‌ماند.

استفاده مجدد از سرنگ و سرسوزن خطر آلودگی، عفونت، کند شدن نوک سرسوزن، افزایش درد، خونریزی و کبودی را افزایش می‌دهد. همچنین تزریق مکرر در یک محل می‌تواند باعث ایجاد سفتی بافت، لیپوهیپرتروفی (در تزریق انسولین) یا تغییرات پوستی شود.

عوض کردن محل تزریق به منظور حفظ سلامت پوست و بدن اهمیت دارد. محل تزریق می تواند از یک ناحیه در بدن به ناحیه دیگر تغییر کند اما مهم است که توجه داشته باشید که شکم، ران ها و ناحیه سرینی می توانند داروهای دیابت را به طور متفاوتی جذب کنند. توصیه می شود افرادی که داروهای دیابت را خودشان تزریق می کنند با پزشک خود مشورت کرده و از محل تزریق مناسب مطلع شوند. توصیه می‌شود هر بار محل تزریق حدود ۱ تا ۲ سانتی‌متر با محل قبلی فاصله داشته باشد و تزریق‌ها به‌صورت چرخشی در یک ناحیه انجام شوند تا از بروز لیپوهیپرتروفی و کاهش جذب انسولین جلوگیری شود.

 

خیر. هر سرنگ باید تنها برای یک دارو و یک بار مصرف استفاده شود. استفاده از یک سرنگ برای چند دارو یا چند بیمار خطر آلودگی و انتقال عفونت را افزایش می‌دهد.

وجود حباب هوا می‌تواند باعث کاهش دقت حجم داروی تزریق‌شده شود. در تزریق‌های زیرجلدی و عضلانی معمولاً باید حباب‌های بزرگ هوا خارج شوند. با این حال، در برخی تزریق‌های خاص مانند برخی انواع انسولین، وجود یک حباب کوچک طبق دستور پزشک یا دستورالعمل دارو ممکن است قابل قبول باشد.

بله. در بسیاری از کاربردهای پزشکی، سرنگ و سرسوزن به‌صورت جداگانه انتخاب می‌شوند تا طول و گیج سرسوزن متناسب با نوع تزریق و شرایط بیمار باشد.

بله. توصیه می‌شود کوچک‌ترین سرنگی که حجم داروی موردنیاز را در خود جای می‌دهد انتخاب شود، زیرا دقت اندازه‌گیری در سرنگ‌های با حجم کمتر معمولاً بیشتر است.

دانلود کاتالوگ

دانلود کاتالوگ با حجم پایین

دانلود کاتالوگ با کیفیت بالا